Zondag 29 januari is onze Tom geboren!

Het is niet helemaal gegaan zoals verwacht en we hebben daardoor een vrij heftige week achter de rug.

Deze begon op 28 januari. Toen werd ik namelijk in het ziekenhuis opgenomen met zwangerschapsvergiftiging. Ik had een hoge bloeddruk en eiwit in mijn urine. We kregen gelijk te horen dat ik de dag erna, zondag dus, ingeleid zou worden en dat ik na de bevalling nog 48 uur in het ziekenhuis zou moeten blijven. Het risico van het voortzetten van de zwangerschap was namelijk groter dan de risico's van inleiden. Ook had ik al 2-3 cm ontsluiting, waardoor ze de vliezen makkelijk zouden kunnen breken.

De show zou de volgende ochtend beginnen. Raar idee, om ineens precies te weten wanneer je bevalling begint. En om de avond ervoor in je eentje (zonder Jaap) in het ziekenhuis te moeten liggen (en dat Jaap in zijn eentje thuis zat). Wel in mijn eentje op een kamer ("dankzij" mijn hoge bloeddruk), dat scheelde weer.

Na een goede nacht slapen werd ik om 8:00 naar de verloskamer gebracht. Om 8:30 zijn mijn vliezen gebroken en ben ik aan de oxytocine gelegd. De weeen kwamen heel rustig op gang (vond ik). Dit bleef uiteraard niet zo en rond 14:00 kon ik gaan persen. Met als resultaat dat om 15:09 onze Tom geboren was! Wat een heerlijk moment was dat en een opluchting dat het voorbij was. Op dat moment werd echter duidelijk dat Tom niet helemaal puntgaaf was: hij heeft namelijk klompvoetjes. Dat betekent dat zijn voetjes (die er verder normaal uitzien) helemaal naar binnen gedraaid staan.

Nodeloos te zeggen dat dit nogal een schok was. Ondanks dat waren we toch zielsgelukkig, dat gevoel overheerste gelukkig echt. De gyn. wist op dat moment trouwens niet veel te zeggen over de voetjes (ik begreep later dat hij daar ook geen uitspraak over mag doen, is zijn vakgebied niet), dat het klompvoetjes waren hoorden we de volgende ochtend van de kinderarts.

Verder bleek Tom gelukkig gezond te zijn. Wel een beetje licht voor zijn lengte (50 cm en 3130 gram), maar dat komt waarschijnlijk door de zwangerschapsvergiftiging. Mijn placenta was trouwens helemaal op, de gyn vroeg of ik soms gerookt had. Niet dus. Het is dus maar goed dat Tom gehaald is, hij heeft het moeilijk gehad de laatste weken.

Diezelfde zondagochtend (30 jan dus) kwam de orthopeed langs om naar Tom te kijken. Hij bevestigde de klompvoetjes en legde de behandeling ervan uit: Tom moet 3 maanden lang het gips in, elke week wordt het gips vervangen. Na 3 maanden wordt bekeken hoe alles dan staat en of er nog een operatie nodig is. Het kan grotendeels goedkomen, al zullen voetjes en kuiten wel een zwakke plek blijven. Diezelfde middag (precies 24 uur na zijn geboorte) is hij in het gips gezet. Voor ons was het heel erg fijn dat we zo snel duidelijkheid hebben gekregen en dat de behandeling zo snel begonnen is. Die eerste 24 uur leefden we in een roes, maar hierdoor hebben we het vrij snel kunnen relativeren en konden we toch snel beginnen met echt van hem
genieten. Want het is een heerlijk ventje!

Maar toen ging ik ineens kwakkelen met mijn gezondheid. Meestal ben je na 48 uur hersteld van zwangerschapsvergiftiging, ik bleek inmiddels een lichte vorm van het HELLP syndroom te hebben. Dat betekent dat mijn lever niet helemaal goed meer functioneerde. Ook werd mijn bloeddruk maar niet lager (was steeds iets van 90-95). Daarnaast daalden mijn bloedplaatjes.

Het was inmiddels woensdagochtend en ik mocht dus toch nog niet naar huis. Dat was echt een extreme domper. Ik lag inmiddels (sinds dinsdagochtend) op een zaal en werd er bijna gillend gek (je doet echt geen oog dicht met 4 babies op een kamer). Ook Jaap had het er erg moeilijk mee natuurlijk. Als je een keizersnee hebt gehad moet je vaak ook 5 dagen blijven, maar wij moesten steeds onze verwachtingen bijstellen. Ik heb die woensdag dan ook heel wat afgejankt (lekker, op zo'n zaal).

De volgende dag bleken mijn bloedplaatjes weer hersteld, mijn leverwaarden waren nog niet helemaal goed. Ook was mijn bloeddruk inmiddels gestegen tot 100. Maar omdat ik me zo goed voelde (de hele week al) en er goed uitzag mochten we toch eindelijk naar huis! Wel onder strikte voorwaarden: geen bezoek deze week, de verloskundige (vk) komt geregeld langs om mijn bloeddruk te meten, bij klachten meteen bellen en maandag weer bloedprikken.

Om 15:00 waren we eindelijk thuis. De kraamhulp was er ook gelijk zodat we alles lekker konden installeren. Onze eerste avond en nacht alleen brak snel daarna aan, maar in het ziekenhuis hadden we ook al veel geleerd waardoor het allemaal goed is gegaan. Tom slaapt goed en huilt tussendoor helemaal niet zodat we aardig wat uurtjes kunnen slapen.

Omdat ik niet genoeg borstvoeding heb krijgt Tom ook kunstvoeding. Ik hoop dat de borstvoeding alsnog helemaal op gang komt. Dit kan even duren omdat mijn lichaam eerst zichzelf moet herstellen. Borstvoeding komt dan op de 2e plaats. Ik ben dan ook aan het kolven om de borstvoeding nog verder op gang te helpen (en zodat we dit extra bij kunnen geven).

Liefs,
Maya