Het is de dag na de operatie en we zijn vanochtend thuisgekomen.

In het kort: alles is goed gegaan! Het geheel is ons meegevallen, zowel de operatie als het in- en uitslapen van Tom. Hij is nog een beetje huilerig, heeft wel een beetje pijn. Maar hij kan ook wel weer lachen.

Hieronder een verslag van de operatie en daarna. Zal wel een lang verhaal worden (you know me...).

Woensdag om 7:30 moesten we ons melden bij de kinderafdeling van ziekenhuis Rijnstate. De operatie zou om 8:00 beginnen. Dat kwam goed uit want Tom moest natuurlijk nuchter zijn; normaal krijgt ie om 7:00 eten (laatste voeding de avond ervoor om 8:30), nu kon dat natuurlijk niet, maar om 7:30 heeft ie gelukkig nog geen extreme honger.
Om 7:30 waren we dus in het ziekenhuis. Daar een korte intake gehad (vragen als: wat eet Tom, hoeveel, wanneer, heeft ie allergien, etc.). Daarna werd hij gewogen voor de narcose, kreeg hij neusdruppels en een zetpil. De pre-medidicatie noemen ze dat geloof ik.

Om iets voor 8:00 gingen we naar de anesthesie afdeling. Daar mochten we nog even wachten in een wachtruimte. Ondertussen kwamen steeds weer andere verpleegkundigen langs die steeds weer dezelfde vrage stelden (hoe laat ie voor het laatste gegeten had en of ie de pre-medicatie gehad had). Maar goed, verder was iedereen weer erg aardig en zorgzaam. Het was erg rustig vandaar dat Jaap en ik beiden meemochten. Jaap moest zich vervolgens omkleden in een groen soort van pyamapak, met hoesjes om schoenen en hoofd. helaas daar geen fototoestel bij ons... Tom heeft helemaal niet gehuild, we waren erg trots op hem (nog steeds natuurlijk)!

Rond 8:15 moest Tom naar de narcose-ruimte toe. Alleen Jaap ging mee (mocht maar 1 ouder mee, we hadden zelf besloten Jaap naar het inslapen en ik bij het uitslapen). Toen Jaap en Tom beiden wegliepen was het wel even een emotioneel momentje. Verpleegkundigen zijn dit gewend en stonden gelijk paraat met tissues... Ahum, hoe stereotiep kun je zijn. Nog geen 5 minuten later was Jaap alweer terug. Hij had Tom op de arm mogen houden bij het inslapen. Dat was snel en rustig gegaan. Geen stuiptrekkingen en rollende ogen, waarvoor ze ons gewaarschuwd hadden. Jaap vond het wel moeilijk natuurlijk, maar het was voor hem geruststellend om er bij geweest te zijn.

Toen begon het wachten, de ingreep zou 1,5 uur duren. We zijn maar een rondje gaan lopen, door de wijk boven het ziekenhuis. Om 10:00 waren we weer terug in het ziekenhuis. Om 10:15 werden we gebeld dat Tom wakker aan het worden was. De verpleegkundige zei toen van ga beiden maar mee, wie weet mag het want het is rustig. En dit mocht dus. Toen we de uitslaapkamer inliepen hoorden we Tom zachtjes huilen. Nou ja, hij huilde wel hard, maar met een hees stemmetje. Heel zielig. Hij was heel onrustig, sloeg met zijn handjes. Ik heb hem gewoon lekker vastgehouden en rustig tegen hem gepraat. Meer kon je niet doen. Hij had al een flesje suikerwater gekregen en ik heb hem nog een half flesje gegeven. Deed hem wel goed. Tom werd daarna vrij snel steeds wakkerder. Dr. Rijnberg (de chirurg) kwam toen nog even langs om te vertellen dat alles zoals verwacht was gegaan. Geen verassingen gezien. Dat was natuurlijk goed nieuws. Ook de anesthesioloog (?) kwam nog langs om te vertellen dat alles goed was gegaan met de narcose.
Voelt echt goed dat die artsen je dat nog even komen vertellen, in hoogsteigen persoon. Geeft wel vertrouwen.

Daarna naar Toms kamertje, op de zuigelingenafdeling. Het was rustig dus gelukkig een eigen kamertje. Met een groot, hoog ledikant. Scheelt qua uiterlijk niet heel veel met zijn eigen ledikant, hihi. Daar mocht Tom al snel zijn fles hebben. Hij heeft deze heel snel leeggedronken, al liep wel een groot deel langs zijn kin weer naar buiten. Daarna kon er alweer een klein zuur lachje vanaf, het schatje. Hij was ook nog best slap was. Dus oppassen met nek en rug. Waren we niet echt meer gewend, dus was wel oppassen.

Daarna is ie lekker gaan slapen. Hij moest nog een halve dag aan het infuus met suikerwater blijven, totdat zijn 2e voeding ook goed was blijven zitten. Wij zijn toen even naar huis gegaan. Even boodschapjes en toen thuis even een uurtje geslapen. We waren bekaf.

Om 14:45 waren we weer terug bij Tom. Langzaam begon het ruggeprikje dat zijn beentjes nog verdoofde uitgewerkt te raken. Het leek tot een uur of 20:00 heel goed te gaan, Tom had geen pijn (zo leek het). Hij was best vrolijk, kon zelfs alweer hardop lachen. Maar daarna werd ie toch huileriger. Je kon merken dat ie toch pijn aan zijn voetjes had. Hij kreeg (en krijgt) wel paracetamol als pijnstilling, gelukkig helpt dat ook goed. Hij mag er 4 per dag en daar kwamen we net aan de klok mee rond. We hebben het halve ziekenhuis (incl. de afdeling van de raad van bestuur) rondgewandeld met Tom op ons arm. Dat was het enige dat hielp. Ook nog een rondje buiten gewandeld met de afdelingsbuggy. Jaap is 22:00 naar huis gegaan en ik heb de stretcher op Toms kamertje uitgeklapt. De nacht was ouderwets verschrikkelijk. Elk uur kwam een verpleegster zijn voetjes controleren op zwelling. Dan ging de deur open en kwam een bult licht van 10000 watt binnen, vanaf de gang. Ik wakker, Tom wakker natuurlijk. Op zich heeft Tom verder netjes geslapen, al slaapt ie wel heel onrustig. Dat hebben we toen in Landal (met Jaaps ouders) ook gemerkt. Bij voorkeur slapen we toch niet op dezelfde kamer als hij, dan doen we dus geen oog dicht door dat gewoel van hem.

Om 7:00 heb ik hem de fles gegeven. Rond 8:00 zou de orthopeed nog een keer langskomen om zijn voetjes te controleren op zwelling. Hij kwam maar niet, dus werd er gebeld. Bleken ze allemaal in Velp te zitten, dus moest het maar telefonisch. We worden soms gek van die afdeling, gaat zo vaak iets mis. Moeten we eigenlijk iets van zeggen... Maar Tom werd telefonisch 'goedgekeurd' dus we konden naar huis. Met een mount-everest aan zetpillen voor Tom.
Tom is bijna zijn oude zelf, maar nog niet helemaal. Normaal huilt ie echt bijna nooit, en nu dus wel regelmatig. Best zielig, hij weet ook niet wat ie met zichzelf aanmoet. Nu ligt ie te slapen.

Ik ga vanmiddag ook nog even dutten, ben gebroken. We zijn nog t/m dinsdag vrij gelukkig. Kunnen we een beetje uitrusten en weer in ons ritme komen.

Over 2 weken terug, gips eraf voor controle en dan voor de laatste 4 weken gips (evt. tussendoor nog vervangen). En dan worden nachtspalkjes gemaakt. En dan gaan we op vakantie. Waar naar toe weten we nog niet, maar we kunnen nu tenminste beginnen met nadenken daarover.

Bedankt voor jullie belangstelling en medeleven!

Liefs,
Maya