Vanochtend moesten we voor het eerst met Tom naar het consultatiebureau. Daar werd hij gewogen (ruim 4200 gram, inclusief gips) en zijn hoofdomtrek werd gemeten. Helaas meten ze tegenwoordig niet de hele lichaamslengte meer.

Na het wegen en meten, wat door een assistente wordt gedaan, ga je naar de consultatiebureau-arts. Deze (overigens erg aardige mevrouw) kijkt naar Toms ogen, test wat reflexen en luistert naar zijn hartje. Ook kijkt ze hoe sterk zijn nekje al is. Vervolgens wordt zijn gewicht (en dus groei) besproken. Tom groeit heel goed, niet te weinig en ook niet te veel. Als Tom dat wil mogen we hem meer eten geven. We gaan dan ook naar minder vaak per dag, maar wel meer voeding per keer. Op deze manier kunnen we de nachtvoeding langzaam maar zeker over gaan slaan.

Tom was hartstikke wakker tijdens dit hele ritueel en keek steeds geinteresseerd om zich heen. Hij was natuurlijk weer de mooiste baby die er was.

's Middags moesten we weer naar het ziekenhuis voor de gipswissel. Thuis hebben we het gips er weer afgehaald en daarna hebben we de tummytub eens uitgeprobeerd. Tom leek dit nog lekkerder te vinden dan het badje! Hij viel uiteindelijk zelfs in slaap.

In het ziekenhuis hoefden we, net als vorige week, niet lang te wachten. Onze vaste arts (orthopeed) was op wintersport (hij wel...) dus hadden we een 'invaller'. Deze deed het op zich ook goed maar gelukkig is onze eigen dokter Rijnberg er volgende week weer. Het is toch wel fijn om steeds dezelfde te hebben, want deze weet welke ontwikkeling Tom doormaakt.

Liefs,
Jaap en Maya

Ik heb vandaag voor het eerst op de fiets gezeten (ook voor het eerst op mijn nieuwe fiets)! Lopen ging alweer vrij goed (de laatste dagen gingen we steeds een uur met de kinderwagen lopen), fietsen durfde ik nog niet. Maar ik wilde eindelijk wel eens zelf de stad in. Tom groeit als kool en past maatje 50 al bijna niet meer. Nu hebben we veel kleertjes in maat 62 en groter gekregen, maar die past ie voorlopig nog niet. Dus ik mocht wat kleertjes in maatje 56 gaan kopen. De afgelopen weken ging Jaap altijd de stad in voor dit soort dingen, hij had daar nu even geen zin meer in. Voor mij is het natuurlijk ook goed om er lekker in mijn eentje op uit te gaan.

Op naar de Hema, H&M en V&D. De laatste 2 hadden bijna niets in maat 56. De Hema wel (wat een leuke winkel is dat toch altijd...). Ik bedacht me later dat ik natuurlijk ook naar de Zeeman had moeten gaan. Die ben ik voor t gemak maar even vergeten ;-) Volgende keer dan maar.

Jaap is nu nog 1,5 week vrij. Tot die tijd kan ik nog een paar keer alleen met de fiets naar de stad. Als Jaap weer werkt kan dat niet meer, want voorlopig kan Tom nog niet mee op de fiets. Dan moet ik lopend of met de auto (+maxi cosi+kinderwagen).

Dus ik geniet er nog maar even van!

Liefs,
Maya

Tom heeft gisterochtend zijn 4e 'paar' gipsbeentjes gekregen. Om 9:35 moesten we in het ziekenhuis zijn. Rond 8:15 hebben we Tom wakker gemaakt voor zijn wekelijkse badje. Hij vond het weer heerlijk in het warme water! Het afdrogen daarna vond ie weer heel wat minder leuk... Al was het wel veel minder brullen dan de vorige keer.

We hoefden niet lang te wachten dit keer, zowel de gipskamer als de orthopeed waren redelijk op tijd. Toms voetjes zagen er goed uit, zei de orthopeed. Dat vonden wij ook al, vanochtend. Ze staan al bijna recht onder zijn beentjes.
Toch zegt dit nog niets over de behandeltijd. Die is in principe nog steeds 3-4 maanden gips en daarna hoogstwaarschijnlijk een operatie om de achillespezen te verlengen. Er wordt dan eerst een röntgenfoto gemaakt om te kijken hoe het er van binnen uit ziet. Ook wordt er van zijn heupjes een foto gemaakt om zeker te weten dat ie geen heupdysplasie heeft. Dit staat verder los van de klompvoetjes, maar een op de zoveel kindjes heeft dit nou eenmaal (komt in onze kennisenkring zelfs 2x voor) en daarom controleren ze dit. Uiteraard hopen we dat dit ons bespaard blijft...

Verder gaat het nog steeds heel goed met Tom. We zijn inmiddels van de hypoallergene voeding overgestapt naar gewone flesvoeding. En dat gaat op zich goed, al is Tom iets onrustiger. Heel soms spuugt ie een beetje. Maar dat zal ook gewenning zijn. We zitten op 7 voedingen per dag. 's Nachts slaapt ie langer dan overdag, dat is voor ons wel lekker! Volgende week dinsdag moeten we naar het consultatiebureau. Daar wordt Tom gewogen en gemeten en krijgen we weer advies over hoe nu verder met de voeding (dat hangt nl. af van zijn gewicht). Die middag moeten we ook weer naar het ziekenhuis; dus we kunnen 's ochtends mooi het gips er af halen en dan kan Tom zonder gips gewogen en gemeten worden.

Liefs,

Maya

Vanmiddag zijn Toms oortjes getest. Hiervoor moesten we naar het consultatiebureau. Die is lekker dichtbij, op nog geen 10 minuten lopen. Dus zijn we lekker met de kinderwagen gegaan.

Tom is voor beide oortjes geslaagd voor de test. Dat wil zeggen dat z'n gehoor voor z'n spraak-en taalontwikkeling voldoende is.

Na de test wilden we nog een rondje gaan lopen, maar toen begon het te regenen. Na een klein rondje waren we net op tijd voor de hoosbui binnen. We hebben wel mooi de regehoes van de kinderwagen uit kunnen proberen (we hebben dat ding - en ook de hoes van de buggy - op alle mogelijke manieren om die bak heen gehad...).

Over 2 weken is de eerste 'echte' afspraak op het consultatiebureau. Dan wordt ie weer gemeten en gewogen. We wogen hem elke ochtend nog zelf, maar vanochtend hebben we de babyweegschaal teruggebracht naar de Thuiszorg. Tom is trouwens sinds eind vorige week boven zijn geboortegewicht. Vanochtend woog hij 3610 gram (wel met gips). Bij de geboorte woog ie 3130 gram, maar dat is zonder gips.

We zitten inmiddels in een lekker ritme. Tom krijgt elke 3-4 uur eten (nu 90 ml per keer). Hij krijgt nog hypoallergene voeding. Dat kreeg ie omdat dat het beste combineerde met borstvoeding. Nu hij toch geen borstvoeding meer krijgt willen we overgaan op gewone flesvoeding. Deze is toch wel een stuk goedkoper. Maar de wijkverpleegkundige adviseerde ons daar nog even mee te wachten totdat Tom gewend is aan volledige flesvoeding. Na het bezoek aan het consultatiebureau (28 feb.) kijken we daar verder naar.

Liefs,
Maya

Vandaag moesten we weer naar het ziekenhuis voor het wekelijkse verwisselen van het gips om Toms beentjes.

Begin van de middag hebben we het gips er af gehaald. daarna hebben we Tom weer lekker in bad gedaan. Hij vindt dat echt heerlijk! Zie ook de foto's op de website.

In het ziekenhuis moesten we weer een tijdje wachten tot we aan de beurt waren. Dit keer was de orthopeed te laat. Hij was positief over hoe Toms voetjes eruit zagen. Verder spreekt ie weinig verwachtingen uit, dat kan ook niet zo vroeg nadat de behandeling begonnen is. We moeten het de komende 3 maanden gewoon per week bekijken.

Na deze 3 (tot 4) maanden gips is waarschijnlijk nog wel een operatie nodig om de achillespezen te verlengen. Daarna volgen dan weer een paar maanden gips. En daarna zal Tom nog een paar jaar een spalk nodig hebben. Eerst dag en nacht en later alleen 's nachts.

Al met al een heel traject, waarvan we de omvang nu pas echt beginnen te bevatten. Daar hebben we het nog wel eventjes moeilijk mee gehad. Maar we gaan er nu gewoon voor Tom de beste zorg te geven die er is, zodat hij straks gewoon kan spelen en rennen met zijn vriendjes!

Liefs,
Maya

De kogel is door de kerk: sinds gisterochtend ben ik gestopt met de borstvoeding. Dat wil zeggen: ik ben gestopt met het proberen borstvoeding op gang te brengen...

Ik kon het niet meer opbrengen om 7x per dag 20 minuten aan dat stomme kolfapparaat te zitten. En al helemaal niet voor het kleine beetje wat er dan uitkomt (ongeveer een kwart van wat Tom per voeding nodig heeft). Ik heb ook nog een of ander apparaatje geprobeerd waarmee je borst- en flesvoeding combineert (dan loopt er een slangetje met kunstvoeding via je borst naar je baby's mond). Dit heb ik een paar dagen geprobeerd. Maar na een nacht waarin elke voeding 1,5 uur in beslag nam heb ik besloten dat het genoeg was. Ik zag tegen elke voeding op en dat leek me ook niet echt gezond.

Ik heb het er wel moeilijk mee gehad (nog steeds een beetje). Maar het geeft wel een hoop rust. Het voeden met de fles kost veel minder tijd en Jaap en ik kunnen het mooi omstebeurt doen. Zo blijft er meer tijd over voor leuke dingen (zoals Tom knuffelen!). Ook sluit ik hiermee de afgelopen 2 weken echt af. Tijd om echt te gaan genieten met zijn drietjes!

Wat gaat dat toch snel he. Alle cliches zijn echt van toepassing, je moet van elk moment genieten want de tijd vliegt!

De dagen vliegen ook voorbij doordat je elke 3 uur bezig bent met voeden en verschonen (daar kunnen velen van jullie al ervaren ouders wel over meepraten). Gelukkig slaapt Tom 's nachts langer; de laatste voeding krijgt ie rond 22:30, dan slaapt ie tot ca. 2:30 en daarna weer tot 7:00. Zo pakken we elke nacht genoeg uren slaap. Tussen de voedingen door slaapt ie als een roos, dus naast erg knap is ie ook nog eens erg lief!

Toch moet ik elke middag nog even slapen om het vol te houden. Soms vergeet ik dat ik 'pas' bevallen ben. Ik ben wel weer begonnen met in beweging komen. Gisteren een klein rondje gewandeld en ik ben net terug van een iets groter rondje. Gaat prima en de frisse lucht doet me goed.

Dinsdag zijn Tom beentjes opnieuw in het gips gezet. 's ochtends hebben we eerst zelf het gips eraf gehaald. Vervolgens hebben we hem lekker in bad gedaan. Deze eerste keer nog onder begeleiding van de kraamhulp. Hij vond het heerlijk, je zag hem echt met een diepe zucht ontspannen! Ik verheug me nu al op volgende week maandag, dan wordt het gips weer verwisseld en kunnen we dus weer met hem badderen.

Het gipsen zelf duurt niet heel lang. We hebben veel langer in de wachtkamer van het ziekenhuis gezeten dan dat het gipsen duurde. Ze waren ons een beetje vergeten... Via de Vereniging Oudergroep Klompvoetjes (waar we ook lid van zijn geworden) begrepen we dat we bij een van de beste artsen (othopeten) van Nederland zitten. Dat is dus erg fijn (en een gelukkig toeval dat deze juist in Arnhem zit). We weten dus zeker dat we verzekerd zijn van de beste zorg. Het wordt een heel trajectwat we moeten doorlopen, maar we zijn deze inmiddels vol vertrouwen ingegaan.

De kraamvisite is inmiddels ook goed op gang gekomen. Vorige week mocht ik nog geen bezoek, deze week kwamen de opa's en oma's voor de 2e keer langs. Ook zijn Wiel en Mum geweest om hun achterkleinkind te bewonderen. Ook de tantes (Jaaps zus en Marlies) zijn geweest. Verder komen deze week goeie vrienden langs. Vermoeiend maar wel gezellig! De rest van deze week en begin volgende week zijn we 'volgeboekt' met 2 visites per dag.

Het avondeten staat klaar, dus ik ga eten.

Liefs,
Maya

Zondag 29 januari is onze Tom geboren!

Het is niet helemaal gegaan zoals verwacht en we hebben daardoor een vrij heftige week achter de rug.

Deze begon op 28 januari. Toen werd ik namelijk in het ziekenhuis opgenomen met zwangerschapsvergiftiging. Ik had een hoge bloeddruk en eiwit in mijn urine. We kregen gelijk te horen dat ik de dag erna, zondag dus, ingeleid zou worden en dat ik na de bevalling nog 48 uur in het ziekenhuis zou moeten blijven. Het risico van het voortzetten van de zwangerschap was namelijk groter dan de risico's van inleiden. Ook had ik al 2-3 cm ontsluiting, waardoor ze de vliezen makkelijk zouden kunnen breken.

De show zou de volgende ochtend beginnen. Raar idee, om ineens precies te weten wanneer je bevalling begint. En om de avond ervoor in je eentje (zonder Jaap) in het ziekenhuis te moeten liggen (en dat Jaap in zijn eentje thuis zat). Wel in mijn eentje op een kamer ("dankzij" mijn hoge bloeddruk), dat scheelde weer.

Na een goede nacht slapen werd ik om 8:00 naar de verloskamer gebracht. Om 8:30 zijn mijn vliezen gebroken en ben ik aan de oxytocine gelegd. De weeen kwamen heel rustig op gang (vond ik). Dit bleef uiteraard niet zo en rond 14:00 kon ik gaan persen. Met als resultaat dat om 15:09 onze Tom geboren was! Wat een heerlijk moment was dat en een opluchting dat het voorbij was. Op dat moment werd echter duidelijk dat Tom niet helemaal puntgaaf was: hij heeft namelijk klompvoetjes. Dat betekent dat zijn voetjes (die er verder normaal uitzien) helemaal naar binnen gedraaid staan.

Nodeloos te zeggen dat dit nogal een schok was. Ondanks dat waren we toch zielsgelukkig, dat gevoel overheerste gelukkig echt. De gyn. wist op dat moment trouwens niet veel te zeggen over de voetjes (ik begreep later dat hij daar ook geen uitspraak over mag doen, is zijn vakgebied niet), dat het klompvoetjes waren hoorden we de volgende ochtend van de kinderarts.

Verder bleek Tom gelukkig gezond te zijn. Wel een beetje licht voor zijn lengte (50 cm en 3130 gram), maar dat komt waarschijnlijk door de zwangerschapsvergiftiging. Mijn placenta was trouwens helemaal op, de gyn vroeg of ik soms gerookt had. Niet dus. Het is dus maar goed dat Tom gehaald is, hij heeft het moeilijk gehad de laatste weken.

Diezelfde zondagochtend (30 jan dus) kwam de orthopeed langs om naar Tom te kijken. Hij bevestigde de klompvoetjes en legde de behandeling ervan uit: Tom moet 3 maanden lang het gips in, elke week wordt het gips vervangen. Na 3 maanden wordt bekeken hoe alles dan staat en of er nog een operatie nodig is. Het kan grotendeels goedkomen, al zullen voetjes en kuiten wel een zwakke plek blijven. Diezelfde middag (precies 24 uur na zijn geboorte) is hij in het gips gezet. Voor ons was het heel erg fijn dat we zo snel duidelijkheid hebben gekregen en dat de behandeling zo snel begonnen is. Die eerste 24 uur leefden we in een roes, maar hierdoor hebben we het vrij snel kunnen relativeren en konden we toch snel beginnen met echt van hem
genieten. Want het is een heerlijk ventje!

Maar toen ging ik ineens kwakkelen met mijn gezondheid. Meestal ben je na 48 uur hersteld van zwangerschapsvergiftiging, ik bleek inmiddels een lichte vorm van het HELLP syndroom te hebben. Dat betekent dat mijn lever niet helemaal goed meer functioneerde. Ook werd mijn bloeddruk maar niet lager (was steeds iets van 90-95). Daarnaast daalden mijn bloedplaatjes.

Het was inmiddels woensdagochtend en ik mocht dus toch nog niet naar huis. Dat was echt een extreme domper. Ik lag inmiddels (sinds dinsdagochtend) op een zaal en werd er bijna gillend gek (je doet echt geen oog dicht met 4 babies op een kamer). Ook Jaap had het er erg moeilijk mee natuurlijk. Als je een keizersnee hebt gehad moet je vaak ook 5 dagen blijven, maar wij moesten steeds onze verwachtingen bijstellen. Ik heb die woensdag dan ook heel wat afgejankt (lekker, op zo'n zaal).

De volgende dag bleken mijn bloedplaatjes weer hersteld, mijn leverwaarden waren nog niet helemaal goed. Ook was mijn bloeddruk inmiddels gestegen tot 100. Maar omdat ik me zo goed voelde (de hele week al) en er goed uitzag mochten we toch eindelijk naar huis! Wel onder strikte voorwaarden: geen bezoek deze week, de verloskundige (vk) komt geregeld langs om mijn bloeddruk te meten, bij klachten meteen bellen en maandag weer bloedprikken.

Om 15:00 waren we eindelijk thuis. De kraamhulp was er ook gelijk zodat we alles lekker konden installeren. Onze eerste avond en nacht alleen brak snel daarna aan, maar in het ziekenhuis hadden we ook al veel geleerd waardoor het allemaal goed is gegaan. Tom slaapt goed en huilt tussendoor helemaal niet zodat we aardig wat uurtjes kunnen slapen.

Omdat ik niet genoeg borstvoeding heb krijgt Tom ook kunstvoeding. Ik hoop dat de borstvoeding alsnog helemaal op gang komt. Dit kan even duren omdat mijn lichaam eerst zichzelf moet herstellen. Borstvoeding komt dan op de 2e plaats. Ik ben dan ook aan het kolven om de borstvoeding nog verder op gang te helpen (en zodat we dit extra bij kunnen geven).

Liefs,
Maya