We hebben 'm net bij toeval ontdekt: Toms eerste tandje! Ik had hem op schoot en hij pakte m'n vinger en deed deze in zijn mond. Toen voelde ik iets hards (bijna scherps). Het is onderaan, rechts voor.
Ben benieuwd hoe snel het tandje groeit.

Hij lijkt er nog niet veel last van te hebben. Hij slaapt overdag wisselend veel en dan weer weinig. Maar dat hangt ook weer samen met de temperatuur. Hij huilt niet meer en heeft geen koorts of schrale billetjes.

Momenteel zitten we middenin de 2e (en hier in het oosten al de 3e) hittegolf van deze zomer. Het zit dus niet mee met de temperatuur tijdens Toms gips-tijdperk. We hopen dat het straks, half augustus, tijdens Toms post-gips tijdperk ook nog mooi weer is...

Liefs,
Maya

Maandag zijn we met Tom naar het ziekenhuis geweest voor de 1e controle en gipswissel na de operatie. We mochten het gips er niet zelf van af halen omdat ze niet weten hoe de wondjes er uit zien. Het gips werd er door de gipsmeester afgeknipt. Daardoor hebben we nu een 'gipsbeen' mee naar huis kunnen nemen!

Toen zagen we dus voor het eerst Toms voetjes na de operatie. Het zag er echt goed uit! Als normale voetjes. Het was erg mooi om te zien, ik werd er helemaal blij van. De wondjes (op zijn hielen) zagen er ook goed uit, ze waren goed genezen. Daarom mochten we Tom bij de kinderafdeling in bad doen. Dat was leuk om te doen, maar volgens mij vonden Jaap en ik het leuker dan Tom... We kwamen daar nog een 'bekende' verpleegkundige tegen. Ze was heel belangstellend. Echt lief.

Daarna is Tom weer ingegipst. Dr. Rijnberg was er niet, terwijl we wel een afspraak met hem hadden. Dit is al de zoveelste keer dat hij tegen de afspraken in, in Velp blijkt te zitten (of er gewoon niet is). We baalden daar sowieso al van; hij is natuurlijk de expert en degene die Tom geopereerd heeft. Daarnaast zeiden ze dat hij over een week een maand lang op vakantie gaat. Terwijl Tom over een maand uit het gips mag en spalkjes krijgt. En dan is DE arts, die moet beoordelen hoe het is, niet aanwezig!

Omdat we hier van baalden hebben we dinsdag telefonisch contact met dr. Rijnberg gehad. Hij had van de orthopaed van maandag gehoord dat de voetjes mooi haaks stonden en dat ze nu ook weer haaks ingegipst zijn. Dus dat gaat gewoon goed. Hij zei weer dat Tom naar verwachting over 4 weken gewoon klaar is met het gips en dat ie alleen 's nachts spalkjes omhoeft. Hij bleek trouwens geen 4 maar 3 weken op vakantie te gaan. Over 2 weken, bij de gipswissel, moeten we alvast een afspraak maken met degene die de spalkjes gaat maken. Zodat we daar over 4 weken terecht kunnen. Het maken van de spalkjes duurt doorgaans 1week. Best snel dus. Als alles volgens die planning verloopt kunnen we eind augustus op vakantie (bestemming nog onbekend)! Ik durf het haast niet te hopen...

Liefs,
Maya

Het is de dag na de operatie en we zijn vanochtend thuisgekomen.

In het kort: alles is goed gegaan! Het geheel is ons meegevallen, zowel de operatie als het in- en uitslapen van Tom. Hij is nog een beetje huilerig, heeft wel een beetje pijn. Maar hij kan ook wel weer lachen.

Hieronder een verslag van de operatie en daarna. Zal wel een lang verhaal worden (you know me...).

Woensdag om 7:30 moesten we ons melden bij de kinderafdeling van ziekenhuis Rijnstate. De operatie zou om 8:00 beginnen. Dat kwam goed uit want Tom moest natuurlijk nuchter zijn; normaal krijgt ie om 7:00 eten (laatste voeding de avond ervoor om 8:30), nu kon dat natuurlijk niet, maar om 7:30 heeft ie gelukkig nog geen extreme honger.
Om 7:30 waren we dus in het ziekenhuis. Daar een korte intake gehad (vragen als: wat eet Tom, hoeveel, wanneer, heeft ie allergien, etc.). Daarna werd hij gewogen voor de narcose, kreeg hij neusdruppels en een zetpil. De pre-medidicatie noemen ze dat geloof ik.

Om iets voor 8:00 gingen we naar de anesthesie afdeling. Daar mochten we nog even wachten in een wachtruimte. Ondertussen kwamen steeds weer andere verpleegkundigen langs die steeds weer dezelfde vrage stelden (hoe laat ie voor het laatste gegeten had en of ie de pre-medicatie gehad had). Maar goed, verder was iedereen weer erg aardig en zorgzaam. Het was erg rustig vandaar dat Jaap en ik beiden meemochten. Jaap moest zich vervolgens omkleden in een groen soort van pyamapak, met hoesjes om schoenen en hoofd. helaas daar geen fototoestel bij ons... Tom heeft helemaal niet gehuild, we waren erg trots op hem (nog steeds natuurlijk)!

Rond 8:15 moest Tom naar de narcose-ruimte toe. Alleen Jaap ging mee (mocht maar 1 ouder mee, we hadden zelf besloten Jaap naar het inslapen en ik bij het uitslapen). Toen Jaap en Tom beiden wegliepen was het wel even een emotioneel momentje. Verpleegkundigen zijn dit gewend en stonden gelijk paraat met tissues... Ahum, hoe stereotiep kun je zijn. Nog geen 5 minuten later was Jaap alweer terug. Hij had Tom op de arm mogen houden bij het inslapen. Dat was snel en rustig gegaan. Geen stuiptrekkingen en rollende ogen, waarvoor ze ons gewaarschuwd hadden. Jaap vond het wel moeilijk natuurlijk, maar het was voor hem geruststellend om er bij geweest te zijn.

Toen begon het wachten, de ingreep zou 1,5 uur duren. We zijn maar een rondje gaan lopen, door de wijk boven het ziekenhuis. Om 10:00 waren we weer terug in het ziekenhuis. Om 10:15 werden we gebeld dat Tom wakker aan het worden was. De verpleegkundige zei toen van ga beiden maar mee, wie weet mag het want het is rustig. En dit mocht dus. Toen we de uitslaapkamer inliepen hoorden we Tom zachtjes huilen. Nou ja, hij huilde wel hard, maar met een hees stemmetje. Heel zielig. Hij was heel onrustig, sloeg met zijn handjes. Ik heb hem gewoon lekker vastgehouden en rustig tegen hem gepraat. Meer kon je niet doen. Hij had al een flesje suikerwater gekregen en ik heb hem nog een half flesje gegeven. Deed hem wel goed. Tom werd daarna vrij snel steeds wakkerder. Dr. Rijnberg (de chirurg) kwam toen nog even langs om te vertellen dat alles zoals verwacht was gegaan. Geen verassingen gezien. Dat was natuurlijk goed nieuws. Ook de anesthesioloog (?) kwam nog langs om te vertellen dat alles goed was gegaan met de narcose.
Voelt echt goed dat die artsen je dat nog even komen vertellen, in hoogsteigen persoon. Geeft wel vertrouwen.

Daarna naar Toms kamertje, op de zuigelingenafdeling. Het was rustig dus gelukkig een eigen kamertje. Met een groot, hoog ledikant. Scheelt qua uiterlijk niet heel veel met zijn eigen ledikant, hihi. Daar mocht Tom al snel zijn fles hebben. Hij heeft deze heel snel leeggedronken, al liep wel een groot deel langs zijn kin weer naar buiten. Daarna kon er alweer een klein zuur lachje vanaf, het schatje. Hij was ook nog best slap was. Dus oppassen met nek en rug. Waren we niet echt meer gewend, dus was wel oppassen.

Daarna is ie lekker gaan slapen. Hij moest nog een halve dag aan het infuus met suikerwater blijven, totdat zijn 2e voeding ook goed was blijven zitten. Wij zijn toen even naar huis gegaan. Even boodschapjes en toen thuis even een uurtje geslapen. We waren bekaf.

Om 14:45 waren we weer terug bij Tom. Langzaam begon het ruggeprikje dat zijn beentjes nog verdoofde uitgewerkt te raken. Het leek tot een uur of 20:00 heel goed te gaan, Tom had geen pijn (zo leek het). Hij was best vrolijk, kon zelfs alweer hardop lachen. Maar daarna werd ie toch huileriger. Je kon merken dat ie toch pijn aan zijn voetjes had. Hij kreeg (en krijgt) wel paracetamol als pijnstilling, gelukkig helpt dat ook goed. Hij mag er 4 per dag en daar kwamen we net aan de klok mee rond. We hebben het halve ziekenhuis (incl. de afdeling van de raad van bestuur) rondgewandeld met Tom op ons arm. Dat was het enige dat hielp. Ook nog een rondje buiten gewandeld met de afdelingsbuggy. Jaap is 22:00 naar huis gegaan en ik heb de stretcher op Toms kamertje uitgeklapt. De nacht was ouderwets verschrikkelijk. Elk uur kwam een verpleegster zijn voetjes controleren op zwelling. Dan ging de deur open en kwam een bult licht van 10000 watt binnen, vanaf de gang. Ik wakker, Tom wakker natuurlijk. Op zich heeft Tom verder netjes geslapen, al slaapt ie wel heel onrustig. Dat hebben we toen in Landal (met Jaaps ouders) ook gemerkt. Bij voorkeur slapen we toch niet op dezelfde kamer als hij, dan doen we dus geen oog dicht door dat gewoel van hem.

Om 7:00 heb ik hem de fles gegeven. Rond 8:00 zou de orthopeed nog een keer langskomen om zijn voetjes te controleren op zwelling. Hij kwam maar niet, dus werd er gebeld. Bleken ze allemaal in Velp te zitten, dus moest het maar telefonisch. We worden soms gek van die afdeling, gaat zo vaak iets mis. Moeten we eigenlijk iets van zeggen... Maar Tom werd telefonisch 'goedgekeurd' dus we konden naar huis. Met een mount-everest aan zetpillen voor Tom.
Tom is bijna zijn oude zelf, maar nog niet helemaal. Normaal huilt ie echt bijna nooit, en nu dus wel regelmatig. Best zielig, hij weet ook niet wat ie met zichzelf aanmoet. Nu ligt ie te slapen.

Ik ga vanmiddag ook nog even dutten, ben gebroken. We zijn nog t/m dinsdag vrij gelukkig. Kunnen we een beetje uitrusten en weer in ons ritme komen.

Over 2 weken terug, gips eraf voor controle en dan voor de laatste 4 weken gips (evt. tussendoor nog vervangen). En dan worden nachtspalkjes gemaakt. En dan gaan we op vakantie. Waar naar toe weten we nog niet, maar we kunnen nu tenminste beginnen met nadenken daarover.

Bedankt voor jullie belangstelling en medeleven!

Liefs,
Maya

Vandaag is pre-operatie dag...

Tom geniet nu al een paar dagen van zijn blote beentjes. De gipsloze periode valt dit keer precies goed wat het weer betreft. Sinds zaterdag is het elke dag 30 graden en toen hebben we het gips er af gehaald. Hierdoor kan ie elke dag even lekker in zijn blote blootje buiten liggen, zonder het gevaar dat ie zijn gips onderplast. Heerlijk vindt ie dat!
We hebben het idee dat ie het sowieso heerlijk vindt zo zonder gips. Hij is veel beweeglijker met zijn beentjes en hij rolt steeds op zijn zij (en bijna door naar zijn buik).

Morgen is dus de grote dag. We worden steeds zenuwachtiger. Jaap was gisteren vrij en ik vandaag. Vanaf morgen zijn we beiden een hele week vrij. Tom wordt morgenochtend vroeg 'geholpen'. Daarna moet ie nog de hele dag en een nacht in het ziekenhuis blijven. Zo kunnen ze zijn voetjes in de gaten houden en bij eventuele zwelling ingrijpen. Hij gaat na de operatie gelijk het gips in. De dag erna controleren ze of er sprake is van zwelling. Het gips wordt dan evt. nog vervangen. Daarna moet het in principe 6 weken blijven zitten. We willen wel om de 2 weken wisselen, vooral zodat het zinkzalf tape dat er onder zit vervangen kan worden. Dit is na 2 weken echt op (de zinkzalf is dan helemaal door zijn huid opgenomen) en we zijn bang dat ie dan last van zijn huid gaat krijgen. De warme maanden komen er ook nog eens aan, waardoor er alleen maar meer kans is dat ie daar last van krijgt.

Ik ga zo een lijstje maken van wat we mee moeten nemen voor Tom en voor mij. Ik blijf samen met Tom in het ziekenhuis slapen. Morgen zullen we wel vroeg die kant opmoeten, dus vanavond moeten we de tassen alvast inpakken.

Komende week schrijf ik hoe het gegaan is.

Liefs,
Maya